نگه دگر به سوي من چه مي كني

چو در بر رقيب من نشسته اي

به حيرتم كه بعد از آن فريبها

تو هم پي فريب من نشسته اي

به چشم خويش ديدم آن شب اي خدا

كه جام خود به جام ديگري زدي

چو فال حافظ آن ميانه باز شد

تو فال خود به نام ديگري زدي

برو...برو... به سوي او  مرا چه غم

تو افتابي .... او زمين ... من آسمان

بر او بتاب زانكه من نشته ام

به ناز روي شانه ي ستارگان

بر او بتاب زانكه گريه مي كند

در اين ميانه قلب من به حال او

كمال عشق باشد اي گذشتها

تو كه مرا به پرده ها كشيده اي

چگونه ره نبرده اي به راز من

اگر به سويت اين چنين دويده ام

 به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بي فروغ من

خيال عشق خوش تر از خيال تو

كنون كه در كنار او نشسته اي

تو و شراب و دولت وصال او...

گذشته رفت و آن فسانه كهنه شد

تن تو ماند و عشق بي زوال او!

                                                                      فروغ فرخزاد